2 дзяўчынкі з маёй групы сядзяць і кушаюць сухарыкі з аднаго пачаку. і адна ўвесь час раняе іх на падлогу. другая глядзіць на гэта і бярэ сухарыкаў у 2 разы больш. першая:

- эээй, ну ў мяне і так сухарыкі на падлогу падаюць, а ты яшчэ столькі бярэш, мне не дастанецца!
- маша. ты расточітельна - сур'ёзна адказвае другае і адварочваецца разам з пачакам.

тыпова студэнцкая размова.

ай

тыя, хто кажуць, што за web-журналістыкай будучыня, хутка яна заменіць друкаванку і нават ТБ і блаблабла, няхай пачытаюць сайт нашых вэбнікаў. сумная ж нас будучыня чакае, спадарства.. (хаця што ўжо там, на сябе б паглядзела..)

але частушка пра вэб-смі, якую прыдумалі студэнты з майго патоку, мне спадабалася:

как-то утром мы с тоски
заглянули на вэб-сми,
к сожаленью, не нашли там
гиперссылки на мозги..

З.Ы. парайце, калі ласка, якога правайдэра, каб у інтэрнаце падлучыць інтэрнэт (масламаслянае). 1,5 Гб у месяц ва універы, - гэта, канешне, файна, але дома ўтульней, зручней (і аська працуе) і дакладна ведаеш, што трэба адшукаць, бо ўсе канспекты пад рукой

як жа здораўскі быць ДОМА

якая Віцьба малайчынка. усяго-та на 24 дзень жыцця на новым месцы без інэту здагадалася выходзіць у яго праз моб.

аператыўна.

"Теперь я точно в невесомости,
Хочешь смотри, хочешь лови..."

як бы гэта хутчэй ды да вечара дажыць...

і-такі напрыканцы вырашыла выкласці некалькі фотак з вандроўкі Полацк-Сар'я. проста так, без каментароў.
( яны )

вось мне цікава, хоць адзін з маіх знаёмых (ужо нават не сяброў, не сваякоў) зараз, на дадзены момант адчувае сябе шчаслівым? адклікніцеся! бо ў мяне такое ўражанне, што шчаслівых людзей на планеце больш не існуе..

заўтра пераязджаю. развіталася з кім змагла, схадзіла да фантана (які зноўку не працаваў) - можна ехаць.

неяк крыху сумна. і стомлена. і веееельмі неадзначана.

я і так пісала не асабліва часта апошні месяц, а цяпер увогуле не ведаю, калі атрымаецца) усім пакуль, некаторым да сустрэчы =)

мда, "хутка што-небудзь напішу" - гэта было моцна сказана..

калі сумленна, няма ні сіл, ні жадання штосьці пісаць. пэўна падсвядома адчуваю, што з 1 верасня пачнецца такі аўрал, што яшчэ напішуся да пасінення. а можа проста мне нечага сказаць.

у цяпніцу пераезд. мінулы тыдзень адсядзела дома і займалася выключна салодкім нічоганеробленнем, а цяпер нашуся з касмічнай хуткасцю, каб паспець набыць усё неабходнае і сустрэцца з тымі, каго доўга яшчэ не ўбачу.

па распавяданням, інтэрнат, у якім нам з сяброўкай прыйдзецца жыць, поўная супрацьлегласць нават самай захудалай хрушчоўке. хаця мне ўсё роўна, па сутнасці, толькі б было дзе жыць, але сведчанні пра адзін душ на ўвесь інтэрнат крыху напружылі..

як ні дзіўна, хачу вучыцца. вельмі цікава акунуцца з галавой ва ўсе тонкасці маёй будучай прафесіі. нууу калі не спадабаецца, на наступны год буду паступаць у акадэмію мастацтваў.. *вар'яцкі смайл* =)

"Дневник памяти"



не ведаю, чаму, але мне вельмі падабаецца гэты фільм. хаця сюжэт даволі банальны, да таго ж, ніколі асаблівай любові да меладрамаў не спытвала. але час дзеяння, фарбы, гульня і міміка акцёраў зачароўваюць. такія фільмы глядзяцца на адным дыханні, і па прагляду пра іх можна сказаць: "Нічога лішняга". пераглядаю другі раз за апошнія 2 дні.

усё. Віцьба едзе здаваць апошнія іспыты.

мандраж, канешне, прысутнічае. прыгрэўся недзе ў закутках падсвядомасці і пускае праз мяне сваю вар'яцкую электрычнасць - пэўна таму мяне так каўбасіць. апошнія 3 дні нічога не паўтарала, канспекты, якія месяц рыхтавала, не адкрыла ўвогуле. буду батаніць ужо ў Менску. зараз мяне нават не бянтэжыць, што на сачыненні можа не прыйсці натхненне, а на суразмове можа з'явіцца ступар. у рэшце-та рэшт, не такая я і дурная дзяўчына, і не ўпершыню ўжо "чухаць языком" перад важнымі дзядзечкамі і цёцечкамі.

непакоіць мяне толькі тое, што людзі робяць вельмі дурныя памылкі. вельмі-вельмі. і калі гэтыя памылкі неяк датычацца мяне, то.. нешта абрываецца. ужо па-іншаму пачынаеш глядзець на чалавека і ясна бачыш, што ён цябе не разумее і ніколі не разумеў, а толькі падманваў сябе (у першую чаргу сябе) гэтым. крыху наўмысна.

я думаю, што сапраўдная любоў - гэта такі стан душы, калі хочацца, каб добра было не табе, а ў першую чаргу таму, іншаму. а калі наадварот - гэта сумна. гэта самападман.

людзі, калі ласка, калі ўжо памыляецеся, то не рабіце іншым непрыемна.

З.Ы: самыя вялікія зорапады - 30 ліпеня і 12 жніўня

усё. ай віл бі бэк.

"- я буду сумаваць па табе.
- у цябе ў гэтым вялікі досвед.
- ага, я вучуся ў вузе па гэтай спецыяльнасці.
- дарма, яна да жуці нізкааплатная.
- затое дыплом даюць і стыпендыю 9 гадоў плацяць.
- гэта не стыпендыя, гэта пенсія па інваліднасці.."

калі ты жыў і нешта зразумеў, жыць становіцца лягчэй. а калі жыў і нешта моцна АДЧУЎ - складаней. а разумець нічога не хочацца.. (с) Я. Грышкавец.

"Одиночество – забавная штука
В одном стакане - уныние и скука..."

Дмитрий Протасов


няўжо насамрэч толькі адзінота вучыць любіць?