вось такую штуку Віцьба сёння набыла. набыла, села так пасярод "гораду майстроў" на вольнае мястэчка іііі давай маляваць. у дзяцінстве ў мяне гэтая рэч была, але хутка ўсе калёсікі згубіліся. а цяпер, калі я яе ўбачыла ў горадзе, не магла стрымацца і не набыць)

трэці раз трапляю на мерапрыемства, у якім удзельнічаюць калектывы "Паўночная вежа" і «Agni-show». і ніколі сумна там не бывае.

увогуле я думаю пакідаць фоцік дома, калі іду на канцэрты, бо:
а) бачыць канцэрт праз аб'ектыў - усё адно што нічога не бачыць,
б) рука, ведаеце, стамляецца 2 гадзіны запар шчолкаць,
і в) фоткі ўсё роўна атрымліваюцца фіговыя.

але што атрымалася, то і выкладаю.

( ... )

па-мойму, я забіваю сваё жаданне тварыць на корані. як толькі з'яўляецца хоць нейкае жаданне нешта напісаць, адразу жа знаходзіцца сотня чыннікаў гэтага не рабіць або мільён нейкіх апраўдальных заняткаў. мабыць, крытыка не цалкам пайшла мне на карысць, калі ўнутры з'явіўся дзіўны ступар. нібы я спачатку іду павольна, яшчэ не бачу мэты, проста атрымліваю асалоду ад прыроды думкі, затым паступова паскараю крок, каб разглядзець абрысы таго, што ў канцы шляху, а праз некаторы час ужо нясуся зламіўшы галаву, бачачы выразныя контуры. варта толькі на велізарнай хуткасці наблізіцца да запаветнай мэты, як адкуль ні вазьміся ўстае сцяна - і я з усёй уласцівай мне дурасцю ўразаюся ў яе галавою і, паводле нейкіх фізічных законаў, лячу назад, да старту. гэтую сцяну не абмінуць, не праламаць, не схітраваць, абраўшы іншую дарогу. фатальны, асуджаны шлях. ці здолею я сабрацца з сіламі і мінуць скрозь перашкоду? час пакажа.

звазілі мяне сёння бацькі на індыйскую выставу. народу было куча, апошні дзень працуе як-ніяк, але рэчы прадаваліся вельмі нават цікавыя. праўда, трапляўся і шырпатрэп, ды і кошты не асабліва радавалі вока (казалі, што будзе танней), але некалькі файных рэчаў мне спадабалася і знешне і па кошту.

( з фоткамі )

“Opened wide, the world blew in, stirring my soul.”


нешта шмат усяго наркаманска-філасофскага вакол. асабліва калі не высыпаешся.

апошнім часам я занадта шмат хвалююся. апошнім часам я пэўна большасць пастоў пачынаю словамі "апошнім часам"

нават калі сёння ехала на ЦТ па ЧГД, якое мне па сутнасці НЕ патрэбна (як аказалася), то хвалявалася як школьніца жудасна. да таго ж, усю ноч маё сумленне мне сніла папрок, бо нават у сне я ўжо пачала хвалявацца, што нічога амаль не пачытала перад тэстам. вось і што гэта? хвароба завучкі? страшна падумаць, на што тады хварэюць выдатнікі..

а ўвогуле, жыццё як феерверк: спачатку ўсё ціха-плаўна ідзе сваёй чаргою, а потым выбух! - і сотні іскраў ляцяць у бакі пасля яркага відовішча, трапляюць у вочы, а з іх - у сэрца. і пакідаюць рубцы. толькі ёсць жаданыя рубцы, якія вар'яты робяць сабе для прыгажосці, а ёсць нежаданыя шнары, што з'яўляюцца пасля таго, як у чалавека нешта выразаюць..

адзіная вартая парада для ЦТ (з ужо ўласнага досведу):
( а менавіта.. )

я зусім нядаўна зразумела, што метро насамрэч значна злягчае жыццё. мо ў менскім і не так шмат станцый, як у піцерскім, але ўсё ж прыемна спусціцца пад зямлю, выбраць першую спадабаўшуюся назву і паехаць у патрэбным накірунку. а потым ісці да лесвіцы наверх і гадаць: што ж там? можа, я тут ужо была? магчыма, знаёмая мясцовасць? а ужо агледзеўшыся зверху, выбраць любы спадабаўшыся маршрут і ісці, разглядаючы наваколле..

і што б вы ні казалі, але людзі ў менску кардынальна адрозніваюцца ад віцебскіх. і няма такіх слоў, каб растлумачыць татую розніцу. гэта падсвядомае.

дык вось, падчас нашых ранішніх прагулак, заехалі мы з сяброўкай на станцыю Пушкінскую і пайшлі гуляць спачатку між дамамі, а потым на могілках. у невялікім дворыку між дзевяціпавярхоўкамі ўбачылі машыну са сцягам



і ў гэтай жа машыне такія вось цікавыя сядушкі з арнаментам



пасля пайшлі на кальварыйскі могільнік (і ўсё ж такі, вул. Кальварыйская з Інстытутам журналістыкі знаходзіцца там?). вельмі ўразілі помнікі. насамрэч, ёсць, з чым параўнаць, бо я 7 гадоў амаль што кожны дзень хаджу ў школу праз могільнік, дзе ёсць помнікі трохсотгадовай даўнасці, але такой раскошы, як на кальварыйскім, ніразу не бачыла. мы адшукалі помнік, пастаўлены ў гонар падзеям на станцыі Няміга ў 1999 годзе



а таксама нешта накшталт касцёлу.. дакладна сказаць не магу, але месца вельмі цікавае, калі будзе час, абавязкова яшчэ там пахаджу і ўсё разведаю



калі сумленна, апошнім часам ледзь не кожны дзень вельмі баліць галава, таму прашу выбачэння ў тых, на чые тэлефонныя званкі я не адказваю. хутка экзамены, потым ЦТ, потым месяц трасціся да ўнутрывузаўскіх.. карацей, нягледзячы на свой ацкі шчыльны графік і занятасць, я сумленна абяцаю, што такі адшукаю час на размовы з тымі, хто мяне хоча пачуць =) але сустрэч не абяцаю.

яшчэ вось вырашыла збіраць калыханкі. бо ў маёй сям'і цяпер 2 маленькіх дзіцёнка - стрыечны брат і пляменнік, прычым абодва Матвеі) ужо раблю планы на жнівень: трэба паспець не толькі скатацца ў Сар'ю і памерці, але яшчэ і наведаць гэтых крох.

пакуль арэвуар.

"все супєр-пурєр
смайли по асі
і ми спілкуємося в пласмассі.."

ужо другі дзень захапляюся аўдыёкнігай Арлова "Адкуль наш род". справа проста ў тым, што раней я АЎДЫЁлітаратуру не ўспрымала ніяк. ну не магла зразумець, як гэта - слухаць кнігу, а не чытаць, перагортваючы старонкі. тым больш я ведаю здольнасці сваёй памяці: я нашмат лягчэй і хутчэй запомню тое, што адзін раз убачыла, чым тое, што пачула. а вершы на слых я наогул не ўспрымаю, не ўнікаю ў іх сэнс. а вось скінула на плэер некалькі начытаных Арловым гісторый і з задавальненнем цяпер слухаю, калі іду ў школу. і ведаеце, усё выдатнейшым чынам разумеецца і запамінаецца.

і вось сёння, калі ішла я нетаропка дамоў, слухаючы аповед пра Усяслава Чарадзея, падумалася мне... пра насарогаў. вось жылі ж тысячы і тысячы гадоў таму на нашых землях насарогі. усе такія шэрыя, вялікія, магутныя і моцныя. і з такім унушальным рогам на насу (ці замест носа?) і хадзілі яны, магчыма, менавіта па той дарозе, па якой я іду зараз. і напэўна ж пра нешта думалі. мажліва нават разважалі, гледзячы ўверх на раскідзістыя зялёныя дрэвы. і дакладна так мог дзьмуць на іх лёгкі вецярок, і ў такім жа тэмпе магла калыхацца трава. і насарогі нават не падазравалі, што праз столькі гадоў іх не стане, а па гэтай дарозе будуць хадзіць нейкія зусім незразумелыя для насарогаў людзі. і разважаць. і думаць. і радавацца таму, што сонца схавалася..
не люблю канцоўкі.

узвышаюся сваёй верай
над стратасферай.
паўтараю табе пра нябёсы,
заплятаючы аблокі ў косы:
"родны мой, мілы мой, паглядзі,
як высока ляцім!
людзі - кропкі, дамы быццам коскі,
рэкі - што пасля тэксту зноскі.
мы і неба блакітна-белае -
адзінае цэлае,
прахалода дыхае ў вочы,
быццам казку казаць хоча.
цёплы вецер спяе калыханку,
прачнемся зранку
і патрапім назад, у звычайны стрэс,
так што радуйся гэтай прагулцы, балбес!"
я наперад лячу апантана,
як куля з нагана,
твая ж постаць павольна пляцецца,
маўляў: "ды куды гэта неба дзенецца..."
назіраю за тваёй верай
са стратасферы.
шкада, што ў цябе яна нават зверху
не дасягае й другога паверху..

"на груди твоей цвета хаки
ангел тихо целует крестик,
а в полях расцветают маки,
и не быть нам друг с другом вместе.."

мнэээ.. цікавая песня.. мне нешта здавалася, што хакі - гэта накшталт зялёнага =) хаця ўлічваючы тое, што "в полях расцветают маки", усё можа быць..